Mizar powstał w związku z osadnictwem Tatarów polsko – litewskich, którym ziemię w Studziance i okolicy za zasługi wojenne nadał jako pierwszy król Jan III Sobieski w 1679 r., a w kolejnych latach kontynuowali kolejni polscy monarchowie.
W porównaniu z innymi mizarami, rozrzuconymi na Kresach dawnej Rzeczypospolitej wyróżnia się dużą ilością zachowanych w bardzo dobrym stanie grobów kamiennych upamiętniających rodziny tatarskich generałów, pułkowników, majorów i rotmistrzów. Zabytkowego charakteru cmentarza, na którym najstarszy datowany nagrobek pochodzi z 1772 r., nie zakłóca obecność współczesnych pomników. Na cmentarzu znajdują się groby wykonane z lokalnego kamienia (głazy narzutowe), ich forma oraz wyryte na kamieniach inskrypcje o orientalnej epigrafice świadczą o niezwykłości kultury materialnej i duchowej Tatarów polsko-litewskich Wielkiego Księstwa Litewskiego. Tatarzy osiadli w ziemi łomaskiej, byli szlachecką elitą Rzeczypospolitej. Pozostawione przez nich orientalne dziedzictwo materialne w postaci mizaru, świadczy o czerpaniu przez tą społeczność wzorców kulturowych ze środowiska chrześcijańsko-słowiańskiego, w którym żyli w symbiozie przez setki lat od czasów księcia Witolda.
